۰۲ فروردین ۱۳۹۵

روانپارگی ایرانیان

روانپارگی ایرانیان         
 ..........................................................

ایرانی اند و نیک ندانند کیستند
زیرا دچار نقص ِ روانپارگی ستند

با پاره ای ، عرب تر از اعرابِ یثربی
اما به پارۀ دگری ، اعجمی ستند

هم دل به مِهر بستۀ زردشت و کورشند
هم سر بر آستانِ عُمر یا علی ستند

امشاسپند و ایزدشان میدهد گزیت
تا بندگان درگه جّن و پری ستند !

تاریخ می گریست بر احوالِ زارشان
زین غم که در عزای عرب می گریستند

بیش از چهارده سده بگذشت و کس نگفت
کاین گُمرهانِ بادیه ، سرگرم چیستند؟

این رو به قبلگانِ لقای عرب گُریز
پس چیستند اگر دو روانپاره نیستند؟

باشد که از حصار توهّم رها شوند
روزی که روی پای اصالت بایستند!

روزی که بی عصای کسان فارغ از فریب
برعقل و هوش و بینشِ خود متـّکی ستند!!


م.سحر
پاریس
14.3.2016

۱۶ اسفند ۱۳۹۴

چند رباعی در باب « بد» ، «بدتر» و «خوب»/ م.سحر

چند رباعی تازه دربارۀ نیک و بد / از : م.سحر

.................................................................
چند رباعی
 در باب « بد» ، «بدتر» و «خوب»
             

تا سروری بدان به چشمت نیک است
روزت همه روز، چون شبت تاریک است
هرلحظه گریزد از تو نیکی زیراک :
بد، سایه صفت، به قامتت  نزدیک است !
***
غافل زنهادِ نیکِ انسانی ی ما
در بندِ بد است روح ایرانی ی ما
ازبیمِ بتر ، به بد پناهیم و چنبن
بد، بسته کمر به قصدِ ویرانی ی ما!
***
با ظاهرِ خیر ، غیر شرشان نرسد 
جز بی ثمری ازین شجرشان نرسد
درباخته عقل خود به دین، تا دیگر
فریادِ خِرَد، به گوشِ کرشان نرسد !
*** 
از ترسِ بتـَر، سرخوش و دلشاد به بد
دیریست که قومی ، دل و دین داد به بد
هرگز اثر از نیک بنتوانی یافت 
در خانۀ  آنکه گشت معتاد به بد
!
*** 
بستند بسی به سنگِ استبدادت
تا آزادی ، برون روَد از یادت
شد بی خبر از نیک ، وجودِ تو زبس
کردند ستمگران به بد، معتادت !
*** 
آنانکه به بد ، راهبرت می خواهند
هُشدار که از بد، بَتَرت می خواهند
خامت می خواهند و خرت می خواهند
وز خواری ِ خود بیخبرت می خواهند!
*** 
دین در کف دشمن تو شمشیر شده ست
در پای تو نیز بند و زنجیر شده ست
امروز در آزادی خود کوش که خلق 
فردات نگویند: « بسی دیر شده ست!»
***
بد ، چون زهرت ، مُدام در جام کنند
وز ترسِ بَـتـــَـر ، بدان بدت ، رام کنند
بیراهه برند و بدسرانجام کنند
تا نامِ ترا ، امُتّ اسلام کنند!
***
ترویجِ ندامت به تداوم کردیم
بد را هدفِ عالی ی مردُم کردیم
از بدترشان زبس به ترس افکندیم
خود، رَدّ و نشانِ خوب را گُم کردیم
*** 
گفتند : بد است و از بَتَر ، بد تر نیست
جز ره به سوی بدی ، رهی دیگر نیست
زینگونه که بد ، گوهرِ مطلوب آمد
دیگر اثر از خوب ، در این کشور نیست

م.سحر
پاریس /4 و 5 فوریه   2016
http://msahar.blogspot.fr/

۰۶ اسفند ۱۳۹۴

اندر «رأی بازی » و «حماسه سازی » ـ



اندر رأی بازی  و حماسه سازی 
[ تا در این شهر شیخناست   ولی        
   چه علی خواجه و چه خواجه علی]



 باز وقتِ  حماسه سازی شد
شیخ،  مشغول ِ رأی بازی شد

تا که صندوق ها  بینبارد
تحفه ها را به پارلمان آرد

رأی باید  مهندسی گردد
کنج صندوق  وارسی گردد

 نام علامگان  هیچ  مدان
آستین کوتهان مقتل خوان

همره  بانگِ طبل و نعرۀ بوق
ماروَش سربر آرَد  از صندوق

انتصاباتِ اهلِ استصواب
ریشه  دارند در حساب و کتاب

این هنر ، ویژه است و استثناست
 علم اسلامی ی مهندس هاست

جلوۀ شرعی دموکراسی ست
نه سیاسی ست بلکه سیّاسی ست

هنر اهل اتکا به اصول
کِرده شان نزد اولیا مقبول

همه دانشور چماق کِشند
صاحب ریش ِ عاری ازشپشند

عده‌ای تیغ دارِ سردسته
دل به عنوان دکترا بسته

کاغذی با تقلب و تزویر
بسته  در بندِ  قبضۀ شمشیر

جبهه‌  شان را به مُهر داغ زنند
برسرِ  مردمان  چماق زنند

سیر وسبزند  و میر و سردارند
چون عرب چفیه‌ ای به بردارند

 در صفِ ظلم ،  روزبانند
مزدِ زُهد از  جهان  ستانانند

ریش دارند مثلِ  دنبۀ چاق
فیل گویی فکنده‌شان ز دماغ

زانکه   قولِ امام، راهبر است
نزدشان  اقتصاد ، مال خر است

خوش به بیرق چو نقشِ شیرانند،
صاحب اقتصاد ایرانند

بسته شمشیر  جور و کین به کمر
 شهر  را خورده مثل  ارث پدر

با دلار و تفنگ  و کینشان  کار
و قِنا ربّنا عذابُ الّنار

***

علم در پای جهل ویران  است
شهر، تسلیم ِ باجگیران  است

هرکه شوقش به جهل، خالص‌تر
نزد روحانیون  مهندس‌ تر

رأی سازی کنند و قلب و دغل
زانکه خیر الامور قلّ و دَلّ

راحت و ساده صاف و آسوده
طبقِ  حُکمِ  فقیه فرموده

عدد سی هزار، سی گردد
رأی مردم مهندسی گردد

سی هزار کسان  اگر سه شود
انتصابات هم حماسه شود

***
روزِ رآی است و دورِ سائس ها
وقت  سرداری ِ مهندس‌ها

ای مهندس مهندسی فرما
طرح را خوب بررسی فرما

تا در این روزگار فقه و فریب،
زهدو تقواست  مثل زر،  در جیب؛

گزمه ها  را بود مهندس نام
دکتر الدین ، مهندس الاسلام

***

کشورم کشور مهندس هاست
رهبرش رهبر مهندس هاست

آش کشکی  میان کاسه کنند
انتصابات را حماسه کنند

باز رهبر حماسه سازی کرد
ترکِ  حق گفت و ترکتازی کرد

گفت میزان اگرچه رأی شماست
حاصلش در کف ِ مهندسِ ماست

کاندیداتور گذشته از قیف است
دادنِ رأی بر تو تکلیف است

رأی خود را بریز در صندوق
دل به رهبر سپار و گوش به بوق

تا مهندس ، مشاور فقهاست
رأی با توست، لیک حق با ماست

هرکه را حُکمِ  ما ،  ریاست داد
بر تو باد انتخابِ  او آزاد

انتخابش کن و بمان هشیار
به مهندس سپار باقیِ  کار

که یکی هست و هیچ نیست جز او
به مهندس مگو که رآیم کو؟

***

گرچه با این نظام صاف نئی
غیر شمشیرِ در غلاف نئی

گرچه از روی علم و آگاهی
سرِ او بر تنش نمی خواهی

بی تعلل روانه شو ، سرِ سوق
رأی خود را بریز در صندوق

رأی دادن ز تو ، وکیل ازما
آستین از تو ،  دسته بیل از ما

رأی تو چاق می کند صفِ ما
نقدِ تأیید توست در کف ما

تا ز نقدت  شویم برخوردار
شب دراز است و شیخنا بیدار

شد سی و هفت سال و ما اینیم
ضارب سکه ، طالب  دینیم

تاج شاهی نهاده ایم به سر
کرده در بر، ردای پیغمبر

این دموکراسی الاهی ماست
ذوالفقار علی گواهی ماست

چشم دنیا به انتخابات است
 آری ، اعمال  به ز نیات  است

روبه تکلیف خود عمل کن زود
تا نگردی در آزمون مردود

اینچنین است  روزگار ِ وطن
که به تدریج ، انتحار وطن ،

زیر نعلین شیخ درکار است
نقل این  درد  ، سخت دشوار است

***

قصر با سطل ِ ماسه می‌سازند
صبح تا شب حماسه می‌سازند

نظر افکن به خاکبازیشان
تا ببینی حماسه سازیشان

جمعی از اهل فقه با اصحاب
می‌نشینند  و  بهر استصواب

جمله از روی نقشه و تکلیف
چند نوکر گذر دهند از قیف

صاحب ریش و پشم و روی زیاد
جملگی دستکار استبداد

همه تشریف  چاکری  بر تن
اندکی خوش صدا به روی چمن

همه با صوت صائب و محسوس
تاج بر سر نهاده مثل خروس

با« انا الدیکِ  آشنا »  گویان
ربنّاخوان و اِننا گویان

داغ تقوایشان به پیشانی
روحشان منشاء پریشانی

دانش و غیرت و صفاشان نیست
زانکه جز ظلم ، مقتداشان نیست

بهر خوردن ملاقه‌ای دارند
کی به میهن علاقه‌ای دارند

نیست جز ران مرغ ودیسِ پلو
طلب ِ  تاجران گندم و جو

آنکه تیغ و چماق کارش بود
مُلک و ملت کجا شعارش بود؟

آنکه شیخش رئیسِ  کشور کرد
ملک بی عزتی مُسخّر کرد

زین وکیلانِ شیخ فرموده
کیست  جز اهلِ  جهل ،  آسوده

هر که با زور فقه و نعرۀ  بوق
به وکالت  درآید از صندوق

نیست جز خادم ارادۀ شیخ
عدل و احسان به باد دادۀ شیخ

تا در این شهر شیخناست   ولی
چه علی خواجه و چه خواجه علی

هرکه گردد وکیل ، بندۀ اوست
کفتر قیچی و پرندۀ اوست  

 گویدت  گِردِ کارسازی گرد
هم چماقی و هم پیازی گرد

برو و رأی کن به صندوقش
بنشین و به هم بزن دوغش

کره‌اش سهم مفتی است و فقیه
نتوان داد بیش ازین توضیح

راستی را اگربه خانه کس است
چند سطری که گفته‌ایم بس است

گرچه سی سال گفتی و اندی
نشنود از تو هیچکس پندی !

گرچه دست تو بسته در تبعید
هرگز از دم زدن مشو نومید

شاعر روزگار خویشتنی
مرساد آن دمی که دم نزنی

گر به غربت ، اسیر توبیخی
 غم مبادت ،  صدای تاریخی !

م.سحر



اندر رأی بازی و حماسه سازی / م.سحر